Categorie archief: Geen categorie

Sinterklaas prikkels met kerstboom in je hoofd!

Vorige week kreeg ik een voorbeeld te horen over een hoofd van een Adhd-er.
“Je moet je voorstellen dat er een kerstboom in je hoofd zit met lampjes in verschillende kleuren en die gaan aan het uit. Daarnaast wordt er ook nog een vuurpijl afgestoken”
Dat is wat er in een hoofd gebeurd daar komen dus ook nog de prikkels van buitenaf bij zoals het tikken van een klok, een vogel buiten, pratende mensen, muziek enz… en dat moet je je nog kunnen focussen op wat je eigenlijk moet doen. De taak die je aan het uitvoeren bent. Je zult denken hoe dan… nou soms lukt dit ook niet! Of een beetje… bij gesprekken in drukke ruimtes is het ook vaak onmogelijk om te luisteren en te registreren wat er wordt gezegd. Je aandacht erbij houden, aankijken en focussen kost al teveel energie om ook nog dingen te kunnen onthouden. Soms echt onmogelijk!
Nu dan de sinterklaas tijd… vol van prikkels die voor kinderen heel leuk zijn maar niet als je moeite hebt met het verwerken van prikkels.
Gisteren was ik met mijn gezin (adhd-autisme en slechtziendheid zijn aandachtspunten binnen ons gezin) naar de tent in Gerwen om daar naar sinterklaas te gaan. Andere jaren ging ik dit uit te weg omdat ik zelf niet van de drukte houdt en ook mijn kinderen er niet goed tegen kunnen. Maar ja nu met Ritalin dacht ik laat ik het maar proberen… het vind beter maar nog steeds erg heftig. Had daarna echt moeite om mijn hoofd weer rustig te krijgen.
In de tent was het super georganiseerd! Leuke activiteiten en een leuk cadeautje! En zelfs nog een zakje chips bij het weggaan.
Alleen als je kijkt naar een kind met moeite in de prikkelverwerking zoals Adhd, autisme, slechtziende kinderen of kinderen die hoog sensitief zijn die kunnen hier niet mee omgaan…In de tent komen er een hele hoop prikkels op deze kinderen af zoals muziek, pieten, springende kinderen, geuren van pepernoten, ouders die praten, piet die praat door de microfoon (met hoge stem), roepende kinderen, huilende baby, verschillende kleuren lampen, versieringen… enz.. en alles komt tegelijk binnen bij deze kinderen. En dat terwijl ze al een kerstboom in hun hoofd hebben!
Vervolgens gaan ze in de tent een spel doen waarbij verschillende groepjes om de buurt een spel op het podium mogen doen. Het wachten duurt lang, zeker voor kinderen die Adhd hebben. Het uitvoeren is al lastig wanneer je meteen aan de buurt bent maar door de opbouw aan prikkels onmogelijk geworden als je in het laatste groepje zit.
Veel kinderen met deze problematiek blijven bij papa of mama staan, of ze willen weg… of nog erger ze willen niet naar sinterklaas in de tent.
Heel jammer. Eigenlijk zouden we voor deze kinderen een prikkelarme sinterklaas activiteit moeten organiseren. Met minder prikkels! Zodat ook deze kinderen meer kunnen genieten! Een tijd in de middag in de tent met alleen kinderen op uitnodiging die moeite hebben met de prikkelverwerking. In een rustige setting met zachte muziek. Een kort spelletje en dan een cadeautje van sinterklaas.
Wie weet volgend jaar?

My brain is amazing!

    Zeer indrukwekkend filmpje wat eigenlijk alles zegt over hoe ik me als kind gevoeld heb!
    Ik hoop dat ouders, leerkrachten of andere opvoeders deze film bekijken! En er wat mee doen! Geef kinderen de ruimte om te leren op hun eigen manier! Weet hoe je kinderen met Adhd of autisme moet benaderen. Lees erover! Maar vooral kijk naar het kind!!! Wat heeft hij/zij nodig? Ga in gesprek met het kind! Het zal je verbazen wat kinderen kunnen vertellen over wat ze nodig hebben. Je zal merken dat kinderen zich beter gaan ontwikkelen maar dat ook het zelfvertrouwen groeit!
    In de onderstaande link wat info over leerstijlen van kinderen en hoe je ze kan begeleiden!
    Hopelijk een beetje inspiratie voor anderen? Aanvullingen zijn welkom!

“Welke kleur is jou prive?”

    “Welke kleur is jou prive?” Een uitspraak van mijn jongste zoontje (bijna 4). Hij wilde met zijn hand onder mijn rok… dus ik zei “dat is prive”. Waarop hij juist wilde kijken… ik had zijn interesse gewekt. Dus er was nog wat uitleg nodig 😉.
    De uitspraak zette mij aan het denken. Hoe leren wij eigenlijk wat Prive is? Hoe leren we dat onze kinderen? Wat is Prive? Is dat voor iedereen anders?
    Heel mooi hoe letterlijk jonge kinderen de wereld zien. En hoe mooi dat ze alles nog mogen ontdekken. En dat ze alles nog moeten leren.
    Ik vind het mooi als ze zelf ontdekken, de ruimte krijgen om vragen te stellen en zaken te onderzoeken. Volgens mij moeten wij als volwassenen wat meer op die manier naar de wereld kijken. Meer ontdekkend en onderzoekend. Met een frisse blik. Misschien zouden er dan meer veranderingen mogelijk zijn. Meer tolerantie naar de ander.
    We kunnen dan meer van elkaar leren!
    Iedereen is en mag zichzelf zijn! En ieder ze Prive heeft dus een andere kleur. Ontdek de kleuren van een ander en er gaat een wereld voor je open. Kleur de wereld niet in voor een ander!
    Ga je eigen weg en ontdek!

Genieten

    Zo loop ik hier en geniet ik van de kleine dingen, de zon, max mijn hondje en de rust. Tijd om mijn gedachten te ordenen. Ik begin steeds meer mijn rust te vinden en geniet daar intens van.
    Nu vraag ik me af, kon in dat vroeger dan ook wel, voelde het toen anders. In elk geval korter en minder intens. De kleuren en prikkels komen nu meer gescheiden binnen. Doordat ik me meer focus op een ding lijkt alles mooier. Er zijn nog steeds vele gedachten in mijn hoofd. Ze zijn alleen niet meer een wirwar.Ik lijk ze beter uit elkaar te houden. Ik vraag me af hoe dat nu kan.
    https://www.hersenstichting.nl/alles-over-hersenen/hersenaandoeningen/adhd
    In dit artikel wordt uitgelegd wat je mist en wat er niet goed gaat in de hersenen bij iemand met Adhd. Door ritalin te gebruiken wordt het tekort aan dopamine en noradrenaline aangevuld. Volgens mij zorgt dat ervoor dat ik mijn gedachten beter kan ordenen. Dit maakt het krijgen van overzicht makkelijker. En het hebben van overzicht zorgt dat er minder stress is bij mij. Waardoor ik het gevoel heb dat ik alles beter aankan.
    Daarnaast komen de zelf aangeleerde overlevingstactieken die ik door de jaren heen heb toegepast om mijn doelen te bereiken nu beter tot zijn recht. Ik kan ze nu makkelijker en met minder energie toepassen.
    Dit stemt mij positief wanneer ik naar de toekomst kijk, ik heb zin om nieuwe dingen op te pakken en nieuwe uitdagingen aan te gaan! Alleen nu met een goed doordacht plan! Zou het dan nu dan eindelijk makkelijker en beter gaan?
    Ik hou jullie op de hoogte!

Wahi

    Wahi of te wel stukje… puzzelstukjes. Hoe kun je weten dat je een puzzelstukje mist als dat altijd al zo is geweest.
    Als je geboren wordt weten je ouders ook niet of er puzzelstukjes zijn die missen. Het is als ouders zoeken naar wat en of er iets ontbreekt. Bij welke wahi’s je kind hulp nodig heeft. In de tijd waarin we nu leven is het steeds meer geaccepteerd om wat verder na te denken, te zoeken naar de achterliggende reden van het gedrag van een kind. Vroeger was dit niet zo, ik was een lastig kind en werd beschreven in rapporten als depressief, agressief, een kind wat teveel om hulp vroeg en ongeconcentreerd. Waar niet naar werd gekeken door leerkrachten was wat er achter dat gedrag zat. Mijn ouders herkenden mij niet in wat er op school werd verteld. En waren ook geregeld boos op leerkrachten. Het was echter een andere tijd en ouders werden minder gehoord als nu. Mijn ouders hebben met de middelen en kennis die ze handen gezocht naar mijn wahi’s. Ze konden het niet weten, het was een andere tijd.
    Nu ben ik van mening dat nooit iets voor niks is, uiteindelijk heeft alles een doel. Ook mijn leven zonder een diagnose. De struggels die ik heb ervaren en doorstaan heb, hebben mij gemaakt tot wie ik ben. Hebben mij geleerd door te zetten. Ik ga niet terugkijken naar vroeger met… wat als ik de diagnose wel had gehad, ik deze wahi eerder had ontdekt. Dan was ik nu niet de mens geweest die ik nu ben! Door alles wat ik weet en ervaren heb kan ik mijn kinderen beter helpen in hun weg naar volwassenheid.
    Mijn wahi (puzzel) is nog lang niet klaar en komt steeds meer tot leven. Het nieuwe stukje, de wahi Adhd zorgt weer voor nieuwe inzichten. Ik blijf door puzzelen totdat mijn plaatje compleet is!

Marae

Gisteren hebben we de Sagrada Familia bezocht, om even stil van te worden zo mooi. De kerk is gebouwd door Gaudí en was toegewijd aan de heilige familie.

In de kerk al rondlopend begon ik te denken over wat ik gelezen had over de Maori. Bij de Maori is de marae het centrale punt en ontmoetingsplek. Hoe zit dat bij mij, hoe is mijn familieband en is mijn huis een ontmoetingsplek.

Ik vind het fijn om mensen om me heen te hebben, maar ik hou ook van rust om me heen. Ik hou niet van drukke plekken of plekken waar veel herrie is. Ik ben een echte huismus en ben dus graag in mijn eigen marae.

Nu zit ik te denken is dit nu veranderd nu ik weet dat ik Adhd heb…. was ik een huismus omdat ik niet tegen de prikkels kon. Sinds twee weken gebruik ik ritalin. En heb dit ook de afgelopen dagen gedaan bij mijn bezoek aan Barcelona. Wat ik merkte is dat ik beter tegen prikkels kon, minder moeite had met de grote groepen en drukke plekken. Wat een verandering van de wereld om me heen. Het koste opmerkelijk minder moeite, heel verbazend. De wereld is een nieuwe ontdekkingsplek geworden waarin ik me prettiger kan bewegen.

wordt vervolgd….

Ontdekken

Kitea

Afgelopen jaren heb ik al vaker gedacht om een blog te beginnen, dit door de vele nieuwe ontdekkingen die ik heb gedaan in de afgelopen jaren. Ontdekkingen over mezelf, mijn kinderen en de wereld om me heen. Ik wil deze blog gaan gebruiken om mijn ontdekkingen met jullie te gaan delen. Mogelijk help ik daar een ander mee en zo niet dan schrijf ik alles van me af.

Waarom de naam kitea, dit betekent ontdekken in het Maori. Eigenlijk widle ik gewoon ontdekken maar dat klinkt niet zo leuk. Dus opende ik Google translate en daar kwam ik bij de Maori taal. En dus bij de naam Kitea.

Waarom ontdekken, pas geleden heb ik ontdekt dat ik zelf Adhd heb. En dat dus pas op mijn 39e. Er ging een wereld aan ontdekkingen voor me open. Dingen die opeens op zijn plaats vielen. Heel raar, altijd weten dat je anders bent maar niet weten hoe het komt. Altijd je beste beentje voor, maar nooit iets wat makkelijk gaat. Met doorzettingsvermogen en hard werken toch bereiken wat je wil. Om er uiteindelijk achter te komen dat ik Adhd heb en met medicijnen alles veel beter gaat! Alles wat ik geleerd heb nu makkelijker kunnen toepassen.

Ik ga de wereld opnieuw ontdekken met een andere bril… met deze blog Kitea.

Ik hoop dat je blijft lezen…. wordt vervolgd….